Toplumun inşa ettiği büyük piramidin en altında, en alttaki katmanın bile altında bir grup vardır: Paryalar. O kadar dışlanmışlardır ki varlıkları bile reddedilir. İnsanlar onlarla sokakta karşılaşır ve gözlerini kaçırırlar, sanki onları kabul etmek bir leke olacakmış gibi. Onlara dokunmak, onlarla konuşmak, onlarla yemek paylaşmak akıl almaz olarak kabul edilir. Aynı yolda yürümek bile bir kirlilik olarak görülür. Bir paryanın varlığı bir kusura indirgenmiştir.

Kendi hayatlarının özneleri olarak yaşama hakları ellerinden alınır. Seçimleri, hayalleri, hatta umutları toplumsal düzenin ağırlığı altında yok olur. Onlara ayrılan tek yer piramidin en altıdır.

Ancak paryalar yalnızca geçmişin bir figürü ya da tek bir yerle sınırlı bir hikaye değildir. Onlar her yerde var olan gizli bir gerçektir; dışlanmışlar, görünmezler, sistemin sınırlarının ötesine itilenler.

Payhra, o yeri reddedenler için var.